#พี่หมอหนูเหงา (3/?) NielOng [fem! Ong]

ตอนที่ 3

“ขอโทษนะจ๊ะหนูซองอู ที่เรียกออกมาแต่เช้าแบบนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า แล้ว..พี่แดเนียลป่วยหนักเหรอคะ?”

หญิงสาวเอ่ยถามหญิงมีอายุตรงหน้าอย่างนึกแปลกใจ คนแข็งแรงอย่างแดเนียลไม่น่าป่วยง่ายแบบนี้ แม้อากาศจะเปลี่ยนแต่ก็ไม่น่าจะถึงกับล้มหมอนนอนเสื่อได้ มารดาของแดเนียลส่งยิ้มให้เด็กข้างบ้านก่อนจะตอบกลับเธอ

“เห็นบอกว่าปวดหัวนิดหน่อยน่ะจ้ะ พอดีป้าต้องไปสนามบินแล้ว ไม่มีใครอยู่บ้านเลยต้องพึ่งพาหนูแบบนี้ ขอโทษจริงๆนะจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณป้า แล้วนี่คุณป้าจะไปไหนเหรอคะ”

“เนเธอร์แลนด์น่ะจ้ะ มีประชุมเรื่องการแพทย์นิดหน่อย”

“ถ้าอย่างนั้นคุณป้ารีบไปก่อนจะสายเถอะค่ะ ส่วนพี่แดเนียลหนูจะดูแลเอง”

“ขอบคุณมากนะจ๊ะ ป้าฝากด้วยนะ”

ซองอูส่งยิ้มหวานพร้อมทั้งเดินออกมาส่งมารดาของแดเนียลที่หน้าบ้าน เธอถอนหายใจก่อนจะยกยิ้มออกมาอย่างน่ารักเมื่อเห็นว่ารถแท็กซี่เคลื่อนตัวออกไปจากหน้าบ้านแล้ว ซองอูเดินกลับเข้าไปในบ้านและเดินตรงขึ้นไปที่ชั้นสอง บ้านของแดเนียลในตอนนี้เงียบเชียบไร้ผู้คนเพราะแม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดในตอนบ่าย ส่วนเช้าๆแบบนี้จะมีแค่คุณหมอฟันที่ยังไม่ตื่นและคุณแม่ที่เป็นหมอในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่ไม่ค่อยจะอยู่บ้านเท่านั้นเอง

ซองอูเปิดประตูห้องที่คุ้นเคยเข้าไปและพบกับคุณหมอที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอเดินเข้าไปใกล้เตียงและทิ้งตัวนั่งลงข้างๆคนป่วยที่ตอนนี้ขยับตัวเล็กน้อยก่อนวาดแขนพาดเอวของเธอพร้อมดึงมากอดกระชับแน่น

“อืมม..คุณแม่พี่เรียกให้หนูมาดูแลพี่เหรอคะ?”

“..ทำไมรู้ว่าเป็นหนู”

“กลิ่นหอมๆแบบนี้มีแค่ที่รักพี่นั่นแหละค่ะ”

ซองอูยกยิ้มก่อนจะก้มลงประทับริมฝีปากลงบนแก้มสากของอีกคน เรียกรอยยิ้มคนป่วยที่ยังไม่ลืมตาให้กว้างขึ้น ซองอูบีบจมูกอีกคนเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวก่อนจะขยับตัววางมือลงบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ

“พี่หมอปวดหัวมากไหมคะ?”

“นิดหน่อยค่ะ แต่คุณแม่ให้ทานยาไปแล้ว หนูไปหยิบแมสมาปิดจมูกไว้ดีกว่านะคะ เดี๋ยวจะติดหวัดเอา”

“ไม่เป็นไร หนูแข็งแรงจะตาย”

ซองอูว่าก่อนจะทิ้งตัวนอนลงข้างๆคนป่วยที่ตอนนี้ลืมตามองเธออยู่ ร่างเล็กขยับเข้าไปใต้ผ้าห่มก่อนสวมกอดคนรักที่อายุมากกว่าแน่น แดเนียลยกยิ้มก่อนสวมกอดเธอกลับและกดจูบลงบนหน้าผากมนเบาๆ

“ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวนหนูแบบนี้”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย แฟนไม่สบายทั้งคนนะคะ”

“แล้ววันนี้หนูมีแผนจะไปไหนหรือเปล่า”

“ไม่มีค่ะ จะเฝ้าที่หมอทั้งวันเลย”

แดเนียลยกยิ้มก่อนจะกดจูบลงบนกลีบปากนุ่มเบาๆ หญิงสาวกดจูบตอบก่อนจะเป็นฝ่ายรุกล้ำโพรงปากร้อน ลิ้นเล็กเกี่ยวลิ้นหนาดูดดุนเบาๆก่อนจะผละจูบออกและขยับตัวมุดอกคนอายุมากกว่า มือเล็กสอดเข้าไปใต้เสื้อชุดนอนที่อีกคนสวมใส่อยู่ก่อนจะลูบไปมาที่หน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม

“พี่หมอป่วยแบบนี้หนูก็อดเล่นสนุกด้วยเลยสิคะ”

“อย่าซนสิครับคนเก่ง พี่หมอปวดหัวนะ”

“ก็หนูคิดถึงนี่นา..”

ซองอูเงยหน้ามองก่อนจะขยับตัวลงไปใต้ผ้าห่ม มือเล็กเลิกเสื้อยืดอีกคนขึ้นก่อนจะกดจูบลงบนหน้าท้องแกร่งที่ร้อนผ่าวจากอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น เธอไล่ริมฝีปากไปตามหน้าท้องแกร่งก่อนแลบลิ้นเล็กออกมา ลากลิ้นไปตามร่องกล้ามเนื้อและกดจูบเบาๆจนเกิดเสียงน่าอาย คนป่วยเกร็งหน้าท้องและก้มมองเด็กซนที่เงยหน้ามองเขาพร้อมรอยยิ้ม

“ซองอูคะ..”

“อย่าดุหนู งือ”

“ก็หนูซนนี่คะ พี่หมอบอกว่าพี่หมอป่วยอยู่ไง”

“..ก็หนูคิดถึง เราไม่ได้กอดกันตั้งหลายวันแล้ว”

หญิงสาวว่าพร้อมมองไปที่ใต้กางเกงตัวบาง แกนกายใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นนูนขึ้นมาทำให้เธอแอบยกยิ้มใต้ผ้าห่มผืนหนา ขยับตัวลงต่ำอีกนิด กดริมฝีปากลงบนแกนกายผ่านเนื้อผ้า นั่นทำเอาคนอายุมากกว่าต้องสะดุ้งโหยงพร้อมสะบัดผ้าออกให้พ้นตัวเพื่อมองอีกคนที่กำลังซนใหญ่แล้ว

“ซองอูคะ”

“หนูจะทำให้พี่หมอสบายตัว”

“วันนี้หนูไม่เชื่อฟังพี่เลยนะ”

“ถ้างั้นพี่หมอก็อย่าชี้หน้าหนูสิคะ!”

คนอายุน้อยกว่าช้อนตามองค้อนด้วยความเอาแต่ใจ แดเนียลถอนหายใจก่อนจะขยับตัวและถอดกางเกงออกให้พ้นตัว ซองอูถลึงตาด้วยความตกใจ เธอมองแกนกายใหญ่ตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เพิ่งดุเขาไปเมื่อครู่ด้วยความแปลกใจ

“ในเมื่อห้ามไม่ได้ก็ทำตามใจเลยค่ะ พี่รู้ว่าพี่ห้ามหนูไม่ได้หรอก หนูน่ะทั้งเอาแต่ใจ ทั้งดื้อ ไม่ค่อยจะเชื่อฟัง”

“อึก...พี่หมอด่าหนู”

“พี่ไม่ได้ด่า พี่แค่ดุ หนูดื้อจริงๆนี่คะ ไม่เชื่อฟังเลย”

“...ก็หนูมันไม่น่ารักนี่!”

ซองอูว่าก่อนจะจับแกนกายใหญ่รูดขึ้นลงเร็วๆจนรู้สึกว่ามันขยายใหญ่ขึ้น เธอช้อนตามองค้อนอีกคนก่อนจะอ้าปากและครอบครองแกนกายเข้าไปทั้งหมด ความใหญ่และยาวจุกอยู่ในคอแต่เธอไม่ยอมแพ้ เธอขยับหัวเข้าออกเร็วแรงและช้อนตามองอีกคนที่นอนซี๊ดปากอยู่ตรงหน้า

“อึก..อื้ออ”

“อ่า...หงุดหงิดเหรอคะคนเก่ง”

“อื้มม!”

ซองอูจิกเล็บลงขาแกร่งเมื่ออีกคนแกล้งด้วยการกระแทกเข้าไปจนแทบสำลัก เธอดูดดุนจนแก้มตอบก่อนจะเลื่อนหัวมาจนถึงปลายแกนกาย ดูดส่วนหัวแรงๆและปล่อยให้แกนกายหลุดออกจากปากก่อนจะช้อนตามองอีกคนทั้งที่น้ำตาคลอ

“แกล้งหนู...”

“ก็หนูน่ารักทำไมล่ะคะ”

“ไม่น่ารัก! พี่หมอบอกว่าหนูไม่น่ารัก!!”

“พี่พูดตอนไหน ยังไม่ได้พูดสักคำ หนูพูดเองเออเอง”

“ฮึก..หนูเกลียดพี่หมอ”

คนอายุน้อยกว่าปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มก่อนจะอ้าปากครอบครองแกนกายใหญ่อีกครั้ง แดเนียลได้แต่มองอีกคนอย่างนึกสนุก ทั้งเอ็นดูและอยากแกล้ง เขาปล่อยให้หญิงสาวขยับหัวเข้าออกกับแกนกายของเขาก่อนจะจับหัวเล็กเอาไว้และขยับเอวสอบกระแทกเข้าออกอย่างเอาแต่ใจ หญิงสาวจิกเล็บลงบนหน้าขาของเขาก่อนจะช้อนตามองค้อนทั้งน้ำตา

ให้ตายสิ น่าฟัดให้ช้ำซะจริง

แดเนียลดันร่างเล็กให้ออกจากแกนกายของเขา เธอมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ แต่เขาไม่สนใจ เขาทำได้แค่นอนมองดูเธอ และรอดูว่าเธอจะทำยังไงต่อไป

“พี่หมอ!”

“อะไรคะ”

“..หนูเกลียดๆๆๆพี่หมอ”

“เหรอคะ? แต่พี่รักหนูนะ”

“ไม่ต้องมาพูดเลย!!”

ซองอูว่าและขยับตัวถอดกางเกงขาสั้นที่สวมใส่อยู่ออกไป เธอขยับตัวคร่อมร่างหนาที่ยังนอนมองเธอนิ่ง สายตาหวานก้มมองแกนกายใหญ่ที่ตั้งผงาด เธอจับแกนกายใหญ่ไว้และขยับตัวให้กลีบเนื้อถูไถไปมากับแกนกายใหญ่ คนอายุมากกว่าถลึงตาอย่างคาดไม่ถึง เขาเงยหน้ามองซองอูที่กำลังยกยิ้ม เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขาและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่น่าจับตีแรงๆเสียที

“พี่หมออยากเข้ามาไหมคะ”

“..ซองอู วันนี้หนูดื้อมากเกินไปแล้วนะคะ”

“หนูมันดื้อ หนูมันไม่น่ารัก หนูมันเอาแต่ใจนี่นา”

หญิงสาวว่าก่อนจะกดตัวให้แกนกายเข้าไปในร่างกายของเธอช้าๆ ความร้อนจากด้านในทำเอาแดเนียลแทบคลั่ง หญิงสาวจงใจขมิบช่องทางตอดรัดเขาแน่นพร้อมกับกดตัวลงมาจนสุด ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกก่อนจะส่งสายตายั่วยวนอีกคนราวกับกำลังสนุกกับสิ่งที่ได้ทำ

“เป็นคนป่วยก็นอนเฉยๆนะคะ หนูจะตั้งใจทำเอง”

“ซองอู..อื้ออ”

แดเนียลส่งเสียงร้องออกมาเมื่อร่างเล็กยกตัวขึ้นและกดลงมาสุดแรง แรงบีบรัดและตอดอย่างแรงทำเอาเขาแทบเป็นบ้าตาย ซองอูทำแบบนั้นอยู่ย้ำๆหลายที มือเล็กยกขึ้นขย้ำหน้าอกที่ใหญ่โตเกินอายุพร้อมทั้งส่งสายตาเว้าวอนอีกคน ร่างกายขยับขึ้นลงถี่ขึ้นก่อนจะโน้มตัวไปกดจูบริมฝีปากหนาที่ซี๊ดปากอย่างชอบใจ

แดเนียลรวบตัวหญิงสาวเอาไว้แนบกาย พลิกตัวให้อีกคนอยู่ใต้ร่าง กดร่างเล็กให้แนบเตียงและขยับเอวสอบกระแทกกายเข้าหาอีกคนจนสุด ร่างเล็กสั่นระริกและกรีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านระคนเจ็บแปลบที่ช่องทางรัก

“อ๊ะ!! อ๊า!! พ..พี่หมอ”

“สนุกเกินไปแล้วนะซองอู ทำแบบนี้เตรียมใจไว้แล้วสินะ”

“พี่หมอป่วยอยู่นะ..”

“ปวดหัว แต่ตรงนี้ของพี่จะต้องปวดเพราะหนู”

“อึก..อ๊ะ!! อ๊า!!”

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกโอบกอดร่างหนาเอาไว้แน่นเมื่อกายใหญ่กดเข้ามาจนลึกถึงด้านในสุด แดเนียลขยับเอวรัวแรงเสียงจนเสียงการกระแทกดังไปทั่วทั้งห้อง ร่างเล็กยื่นมือกำข้อมือขาที่วางอยู่บนเอวเอาไว้แน่น ขาบางอ้าออกกว้างเพื่อรับความใหญ่โตที่คืบคลานเข้าร่างกายเธอไม่หยุด แดเนียลดึงแกนกายออกและจับเธอนอนคว่ำ สอดกายเข้าไปอีกครั้งและขยับเอวถี่รัวจนเธอแทบถลาไปข้างหน้า

“อ๊า!! พ..พี่หมอ...เบา อื้ออ!!”

“ซี๊ดด เบา..ไม่เป็นค่ะ อ่า..ซองอู”

“อื้ออ ม...ไม่...อ๊า!!”

ขาบางถูกจับอ้าออกมากขึ้น ขยับเอวสวนกายหวานที่เขาทั้งรักและหลงใหลไม่หยุด ซองอูกำผ้าปูที่นอนแน่น ซบหน้าลงบนหมอนใบใหญ่ ปล่อยกายให้คนป่วยกระแทกกระทั้นเข้ามาไม่หยุด ใบหน้าสวยหวานเหลียวมองไปด้านหลังพร้อมคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม อ้อนวอนให้อีกคนผ่อนแรงกับเธอ

“ซี๊ดด..พ..พี่หมอคะ ห..หนู...อื้ออ เสียว”

“อ่า..บ้าเอ๊ย!”

แดเนียลเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นนั่นทำเอาซองอูหวีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอกดหน้าลงหมอนอีกครั้งและแอ่นกายเข้าหาอีกคนตามแรงอารมณ์ เสียงหวีดร้องของซองอูดังไปทั่วห้อง เอวเล็กเริ่มขยับสวนอีกคนมากขึ้น แดเนียลกดเอวบางเข้าแนบกายก่อนขยับเอววนไปมาให้แกนกายวนอยู่ในร่างเล็ก ซองอูตอดรัดร่างกายใหญ่ไว้แน่นก่อนกระตุกถี่และปลดปล่อยความสุขออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“อ๊ะ!! อ๊า!! อ๊ะๆๆ..อื้อออ พ..พี่หมอ”

“อีกนิดนะคะคนเก่ง”

แดเนียลว่าก่อนจะขยับเอวถี่รัว เขากระแทกกายเข้าหาร่างเล็กที่ยังคงสั่นระริกไม่หยุด และเมื่อปลายทางมาถึง เขาถอนกายและขยับตัวไปนั่งคร่อมใบหน้าสวย คนอายุน้อยกว่ารู้ดีว่าเธอควรทำยังไง เธออ้าปากออกและใช้ลิ้นเลียวนไปมารอบปลายแกนกาย อ้าปากอมเข้าไปและดูดแน้นๆจนกายใหญ่กระตุก ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าปากอีกคน ซองอูปล่อยให้แกนกายใหญ่หลุดออกจากปาก น้ำสีขาวขุ่นที่ยังตกค้างพุ่งใส่หน้าเธอและนั่นทำเอาเธอต้องยิ้มออกมา

“อื้มม..ของพี่หมอยังรสชาติดีเหมือนเดิมเลยนะคะ”

“ดื้อชะมัดเลยยัยคนนี้”

แดเนียลว่าก่อนจะแทรกกายลงไปที่หว่างขาของซองอู จับขาเล็กพาดบ่าก่อนลากลิ้นลงไปที่รอยแยกของเนินเนื้อ ตวัดลิ้นเลียไปมาจนร่างเล็กสั่นสะท้าน ดูดเม้มเม็ดบัวสีสวยที่สร้างความกระสันให้อีกคน ตวัดลิ้นเลียไปมารัวแรงจนกระทั่งอีกคนกระตุกถี่ปลดปล่อยความต้องการออกมาอีกครั้ง ร่างเล็กนอนหอบหายใจถี่ ช้อนตามองอีกคนอย่างคาดโทษและสวมกอดอีกคนแน่นเมื่อกายใหญ่ทิ้งตัวนอนลงข้างๆ

“งือ..หนูคิดถึงพี่หมอ”

“พี่ไม่ไหวแล้วค่ะ...ปวดหัวจะแย่แล้ว”

“นอนพักนะคะ หนูจะพยาบาลพี่หมอทั้งวันเลย”

“ถ้าไข้พี่ขึ้นสูงรับรองหนูจะต้องชดใช้ด้วยการเป็นแม่ของลูกพี่แน่นอนค่ะ”

“งื้ออ พี่หมอบ้า!”

ซองอูซบอกอีกคนพร้อมแก้มที่แดงเรื่อด้วยความอาย ให้ตายสิ..ขนาดป่วยยังรุนแรงขนาดนี้ ถ้าไม่ป่วยมีหวังเธอต้องหมดแรง สลบคาอกอีกคนแหงๆ...

TBC.

นำเสนอคนป่วยที่ยังคง....ดุน้องเสมอ -..-

หูยยยย น้ององของเราก็ไม่ทำดา ยั่วซะคนป่วยสติกระจายเลยค่าาา

แบบนี้มีหวังจะได้เป็นแม่ของลูกก่อนแต่งไหมน้ออ

จริงๆจะให้ทันวันเกิดน้อง แต่ก็...ถือว่าทันเนาะ 555555

ฝากแท็ก #พี่หมอหนูเหงา ด้วยนะคะ

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยค่าาา