#พี่หมอหนูเหงา (1/?) NielOng [fem! Ong]

ตอนที่ ๑

ช่วงเวลาที่ฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี นาฬิกาตีเวลาบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ชายร่างใหญ่ในชุดกาวน์เหลือบมองที่หน้าประตูเมื่อเห็นว่ามันเปิดออกโดยผู้ช่วยสาวสวยในคลีนิกที่เขาเป็นเจ้าของอยู่ รอยยิ้มที่เป็นเสน่ห์ของเขาถูกฉีกขึ้นบนริมฝีปากได้รูปพร้อมกับเอ่ยถามเธอด้วยเสียงทุ้มนุ่ม

“มีอะไรครับคุณพัค”

“คนไข้หมดแล้วค่ะ และคนไข้ที่คุณหมอนัดไว้ก็ไม่มีแล้วด้วยค่ะ”

“อ่า ถ้างั้นเดี๋ยวปิดร้านเลยก็ได้ครับ ผมก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน”

“เอ่อ..คุณหมอคะ คือ...”

“ครับ?”

“คืนนี้ไปกิ—“

“พี่หมอ!”

เสียงของหญิงสาวอีกคนเรียกให้ทั้งสองคนหันไปมอง เด็กหญิงในชุดนักเรียนม.ปลายเดินเข้าไปหา คังแดเนียล ก่อนจะทิ้งตัวลงบนตักหนาและโอบกอดคอแกร่งพร้อมซบใบหน้าหวานลงบนไหล่กว้างทันที

“เลิกงานรึยังคะ หนูหิวข้าวแล้ว”

“มายังไงเนี่ยเรา พี่บอกแล้วไงว่าเดี๋ยวไปรับที่บ้าน”

“ไม่เอาอ่า หนูรออยู่เฉยๆ เบื่อจะแย่ ก็เลยนั่งรถไฟมาหานี่ไงคะ”

“งั้นรอพี่แปบหนึ่งนะคะ ว่าแต่คุณพัคว่าไงนะครับ”

แดเนียลหันไปถามผู้ช่วยสาวสวยที่ยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะทำงาน เธอมองหน้าคุณหมอรูปหล่อก่อนที่สายตาจะสบเข้ากับแววตาไม่พอใจของ องซองอู เด็กม.ปลายที่หมอแดเนียลบอกว่าเป็นน้องสาวคนพิเศษของเขา เธอยกยิ้มเจื่อนก่อนจะส่ายหัวเบาๆเชิงปฏิเสธ

“เปล่าค่ะ แค่จะบอกว่าคืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะคะ เพราะวันนี้คุณหมอเหนื่อยมากเลย”

“ขอบคุณครับ ผมฝากคุณพัคปิดคลีนิกให้เรียบร้อยด้วยนะครับ มีเด็กงอแงแล้ว”

“ได้ค่ะ”

เธอส่งยิ้มให้กับคุณหมอคนหล่อก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับซองอูที่กอดอีกคนแน่นไม่ปล่อย ให้ตายสิ เด็กคนนี้มันน่ารำคาญเสียจริง ได้แต่คิดเท่านั้นแหละ เธอไม่กล้าแตะต้องคนสำคัญของหมอแดเนียลหรอกน่า

“หนูไม่ชอบผู้ช่วยคนนั้นเลย”

“คุณพัคน่ะเหรอ? ทำไมคะ?”

“ดูก็รู้ว่าเธออยากได้พี่หมอของหนู”

“ไม่เอาน่า พี่ก็ไม่มีใครนอกจากหนูนี่ไงคะ”

มือหนาหยิกแก้วนุ่มเบาๆสักที ร่างเล็กกระโดดลงจากตักแกร่งก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าของแดเนียลมาถือไว้ มือบางคว้ามือใหญ่มาจับและออกแรงดึงอีกคนให้เดินตามออกไป แดเนียลมองอีกคนก่อนจะกลั้วหัวเราะเบาๆและยอมตามออกไปแต่โดยดี

“หนูอยากกินอะไรคะ”

แดเนียลเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนเบาะข้างๆกันในระหว่างที่เขากำลังคาดเข็มขัด เด็กสาวในชุดนักเรียนขยับตัวนั่งคุกเข่าบนเบาะรถและยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกคนพร้อมกับยกยิ้มหวานแบบที่แดเนียลชอบ

“หนูขอกินปากพี่หมอก่อนได้ไหมคะ”

“อ้อนอีกแล้วนะคะ”

“ไม่ได้เหรอ”

ใบหน้าหวานง้ำงอนเสียจนแดเนียลต้องยกยิ้ม มือหนาคว้าต้นคออีกคนให้เข้ามาใกล้ก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงไปบนปากนิ่ม ร่างเล็กคว้าต้นคอแกร่งมากอดไว้แน่นก่อนจะขยับตัวขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักอีกคนที่เบาะฝั่งคนขับ สอดลิ้นเข้าริมฝีปากหนาและเกี่ยวลิ้นหนาร้อนของอีกคนดูดดุนช้าๆ เบียดหน้าอกใหญ่เข้ากับอกแกร่งของคนอายุมากกว่า เลื่อนมือบางไปตามสันกรามของแดเนียลและค่อยๆผละจูบออกงับริมฝีปากล่างอีกคนเบาๆ

“หนูคิดถึงพี่หมอ”

“ไม่หิวข้าวแล้วเหรอคะ?”

“หิวพี่หมอมากกว่า”

พูดชิดริมฝีปากอีกคนและกดจูบย้ำๆอย่างชำนาญ โอเคนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของพวกเขา ทั้งแดเนียลและซองอูอยู่บ้านใกล้กัน รู้จักกันมาตั้งแต่แบเบาะ ช่วงที่ห่างกันก็คงเป็นช่วงที่แดเนียลต้องไปเรียนหมอและซองอูก็เพิ่งจะเข้ามัธยม เขากลับบ้านแค่ช่วงปิดเทอมและไม่ค่อยมีเวลาออกไปไหนนัก หลังจากที่เรียนจบเขาก็กลับมาเปิดคลินิกตามที่ฝันเอาไว้ และนั่นทำให้เขาได้พบกันซองอูและเริ่มตีสนิทกันใหม่อีกครั้ง แต่ดูเหมือนจะสนิทกันมากไปหน่อย

ซองอูที่เข้าออกบ้านเขาได้เหมือนบ้านตัวเองขึ้นมาปลุกเขาในเช้าวันหยุด เด็กผู้หญิงม.ปลายในชุดสุดล่อแหลมอย่างเสื้อยืดรัดรูปและกางเกงขาสั้นที่แทบจะโชว์ก้นทำเอาเขาที่ใกล้ตื่นนั้นตื่นเต็มตา และเช้านั้นเขาก็เป็นจูบแรกของซองอู และกลายเป็นครั้งแรกของซองอูเช่นกัน

ยอมรับว่าครั้งแรกนั้นเขาเครียดจนแทบบ้า ภาพเด็กม.ปลายนอนเปลือยหมดแรงอยู่บนเตียงของเขา บนตัวมีรอยการกระทำอันรุนแรงที่เกิดจากน้ำมือของเขา แต่เพราะซองอูที่ตื่นขึ้นมาและกอดเขาพร้อมพูดว่า หนูรักพี่แดน นั่นทำให้เขาตกหลุมที่เด็กม.ปลายขุดไว้จนหาทางขึ้นไม่เจอ

และระหว่างเราก็เกิดความรักที่เป็นความลับและพวกเขาพอใจที่จะอยู่ด้วยกันแบบนี้

“หิวพี่หมอเหรอคะ? หิวแค่ไหนกัน”

มือหนาเลื่อนไปตามขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงชุดนักเรียนออกมา สัมผัสวาบหวามทำเอาร่างเล็กบนตักสะดุ้งตัวโยน แม้จะถูกอีกคนสัมผัสมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ร่างกายก็ไม่คุ้นชินสักที แววตา น้ำเสียงและสัมผัสที่ไม่ค่อยอ่อนโยนของแดเนียลทำให้ซองอูหลงใหลคนๆนี้มากขึ้นทุกที

“หิวแค่พี่หมอเลย ฮื้ออ อย่าแกล้งหนู”

“จะทำบนนี้หรือจะกลับบ้านดี”

“บ้านหนูไม่มีคนอยู่”

“งั้นกลับไปนั่งบนเบาะฝั่งนู้นเร็วค่ะ พี่หมอจะได้กลับบ้านไปป้อนหนูให้อิ่ม”

ซองอูหัวเราะเสียงใส ประทับริมฝีปากลงบนปากหนาอีกครั้งก่อนจะย้ายตัวเองลงไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ เหลือบมองบริเวณกลางลำตัวอีกคน ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มก่อนจะใช้มือลูบไปตามต้นขาขาวของตัวเอง ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวชายกระโปรงถกขึ้นจนเห็นชั้นในก่อนจะเอ่ยถามอีกคนเสียงแผ่ว

“พี่หมอไม่หิวบ้างเหรอคะ”

“หิวสิครับ อยากกินนมจะแย่แล้ว”

“หิวแค่นมเหรอคะ?”

“หิวทั้งตัวเลย พี่หมอจะใช้ลิ้นชิมหนูทั้งตัวเลยครับ”

กลายเป็นคนตัวเล็กที่หน้าเห่อร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ชายหนุ่มยกยิ้มเมื่อเห็นว่าอีกคนอายจนเงียบไป แดเนียลเลี้ยวรถเข้าไปจอดในบ้านของตัวเองให้เรียบร้อย เหลือบมองสาวน้อยข้างตัวที่เอาแต่นั่งเขี่ยขาตัวเองเล่นก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปกดจูบปากนิ่มเบาๆและผละออกมองยิ้ม

“เป็นอะไรไปคะคนเก่ง”

“หนู..หนูเผลอคิดอะไรทะลึ่งแล้วมันหยุดไม่ได้”

แดเนียลยกยิ้มพร้อมกับมองอีกคนอย่างเอ็นดู ใบหน้าหวานช้อนมองตาเขาและคว่ำปากราวกับจะบอกเขาว่ารอต่อไปไม่ไหวแล้ว แดเนียลลงจากรถและอ้อมไปรับอีกคนที่ฝั่งตรงข้าม มือหนาคว้าข้อมือเล็กและดึงไปที่บ้านของซองอู เปิดประตูเข้าไปในบ้านพร้อมกับลากร่างเล็กเข้าไปในบ้านโดยไม่รีรอใดใดทั้งนั้น

ซองอูเดินนำอีกคนขึ้นไปบนห้อง มือเล็กกำลังใช้กุญแจไขประตูห้องแต่ดูเหมือนคนที่ทนไม่ไหวจะเป็นคนอายุมากกว่าอย่างคังแดเนียล มือหนาสวมกอดเอวบางและเลื่อนมือขึ้นบีบหน้าอกใหญ่ของสาวม.ปลาย ใบหน้าหล่อซุกไซ้ซอกคอขาวและกดจูบเบาๆราวกับกำลังกระหายร่างกายขาวตรงหน้า

“อื้ออ..พี่หมอ ให้หนูเปิดห้องก่อน”

“ก็เร็วๆสิครับ พี่หิวจะแย่แล้ว”

“ฮื้ออ อย่าบีบแบบนั้น หนูเสียว”

ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออก แดเนียลดันร่างเล็กเข้าไปในห้องและปิดประตูลงกลอนทันที อุ้มอีกคนขึ้นแนบอกและเดินไปที่เตียงหลังใหญ่ทันที วางร่างเล็กลงบนเตียงและถูกซองอูกอดคอไว้แน่น ใบหน้าหวานยื่นเข้าไปใกล้และเผยอปากเพื่อบอกในสิ่งที่ตนต้องการ แดเนียลรู้จักซองอูดี เขาประกบริมฝีปากลงไปและใช้มือปลดกระดุมเสื้อนักเรียนที่รัดติ้วออก แหวกสาบเสื้อให้เห็นชุดชั้นในลายสวยก่อนจะใช้มือหนาบีบคลึงเต้าอวบด้วยความกระหาย

“อื้ออ อ๊ะ..พี่หมอ”

ใบหน้าหล่อซุกลงที่ต้อคอขาว ใช้ปลายลิ้นลากเลียเบาๆและกดจูบเพื่อทำให้เกิดรอย เขาไม่สามารถทำให้รอยนั้นชัดเจนได้เพราะซองอูเป็นเด็กมัธยม อีกอย่างไม่มีใครรู้เรื่องของเขาทั้งสองคน เพราะฉะนั้นการจะทำรอยให้เด่นชัดเพื่อบอกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขานั้นอย่าหวังว่าจะทำได้เลย

“อ๊ะ! อย่ากัด..ฮื้ออ หนูเสียว”

ฟันขาวขบลงบนยอดอกสวยเบาๆผ่านบราตัวบาง ใช้ลิ้นร้อนลากผ่านเนื้อขาวที่โผล่พ้นบราตัวจิ๋ว ยกร่างเล็กให้ขึ้นจากเตียง เกี่ยวออกแค่นิดเดียวบราตัวเล็กก็หลุดออกง่ายดาย แดเนียลถกบราขึ้นไปเหนือเนินอก ใช้มือบีบคลึงอกสวยก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นเลียผ่านยอดอกช้าๆและใช้ปากร้อนครอบลงไปด้วยความกระหาย

“อื้มม”

“อ๊ะ...อ๊า..หนู...อื้ออ เสียว..”

“ให้พี่หมอกินหน่อยสิคะ”

“อ๊ะ! ฮื้อออ”

มือบางเลื่อนไปขย้ำกลุ่มผมหนาสีน้ำตาลเทาเพื่อระบายความเสียวซ่าน มือหนาเลื่อนลงไปที่ต้นขาขาว ถกกระโปรงตัวสั้นขึ้นและแทรกกายเข้าไปตรงหว่างขาอีกคน ริมฝีปากหนาเลื่อนลงจูบที่เนินอก ไหล่แคบ สีข้างและหน้าท้องแบนราบ พรมจูบไปจนทั่วพร้อมกับทิ้งรอยรักสีจางไว้ทุกทีที่ริมฝีปากหนาสัมผัส ร่างเล็กที่ถูกปรนเปรอบิดเร่าไปมาด้วยความเสียว ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดที่ไหล่หนา แดเนียลกดจูบต้นขาด้านในของอีกคนเบาๆและช้อนตามองร่างเล็กที่นอนตัวสั่นเทิ้มด้วยความกระสันอย่างพอใจ

“อ๊ะๆ พี่หมอ..อย่าแกล้ง อื้ออ”

“พี่แกล้งอะไรหนู ไม่มีสักหน่อย”

“ก..กินหนู”

แดเนียลยกยิ้มเมื่ออีกฝ่ายพูดสิ่งที่ต้องการออกมา เขาเกี่ยวรั้งเอาชั้นในตัวจิ๋วของอีกคนออกช้าๆ จับขาบางแหวกออกและมองเนินเนื้อที่เปียกชุ่มไปด้วยความต้องการของอีกคนก่อนช้อนตามองอีกคนพร้อมยกยิ้ม

“คิดอะไรไปถึงไหน บอกพี่หมอได้ไหมคะ?”

“ม..ไม่เอาไม่บอก”

“งั้นพี่หมอไม่กินนะ”

“ฮื้ออ”

แดเนียลมองอีกคนด้วยความพึงพอใจ เขายกสะโพกเล็กขึ้นสูง หยิบหมอนข้างซ้อนหลังอีกคนไว้และก้มลงลากลิ้นผ่านต้นขาอีกคนช้าๆ ซองอูสะดุ้งเฮือกสุดตัวและใช้มือจิกที่ท้ายทอยอีกคนระบายความรู้สึกที่อยู่เต็มอก แดเนียลหยุดการกระทำและช้อนตามองอีกคน ซองอูกัดริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะยอมเอ่ยปากบอกอีกคน

“หนูคิด..ว่าพี่หมอกำลังทำหนูอย่างแรง”

“แรงแค่ไหนคะ?”

“อ๊ะ..อย่าเลียแบบนั้น อื้ออ”

ซองอูร้องครางออกมาเสียงดังเมื่อแดเนียลลากลิ้นผ่านเนินเนื้อชื้นแฉะที่ยั่วยวนอยู่ตรงหน้า ร่างเล็กของหญิงสาวกระตุกด้วยความพอใจก่อนจะหอบหายใจถี่และตอบอีกคนออกไปเสียงสั่น

“แรง..จนหนูแตก”

“เป็นเด็กทะลึ่งจริงๆเลยซองอูเนี่ย”

“อ๊ะ! อ๊าา!!”

เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นเพราะลิ้นร้อนที่ลากผ่านรอยแยกแห่งความสาว เสียงชื้นแฉะที่ดังขึ้นอย่างทะลึ่งทำเอาซองอูต้องนอนเกร็งตัวสั่น ไม่เคยชินเลยสักครั้ง เพราะแต่ละครั้งแดเนียลปรนเปรอให้เธอไม่เคยซ้ำเลยจริงๆ มือเล็กจิกลงบนกลุ่มผมหนา ร่างทั้งร่างกระตุกไม่หยุด เธอก้มมองอีกคนที่ยังคงทำหน้าที่อย่างดี เธอหวีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับแรงกระตุกที่ทำเอาแดเนียลพอใจ

“เสร็จแล้วเหรอคะ?”

“แฮ่ก..พี่หมอใจร้าย อื้ออ อย่า..อ๊า!!”

“พี่ใจร้ายยังไงคะ”

“ก็พี่หมอ..ไม่ให้หนูกิน”

แดเนียลกระตุกยิ้มกับคำพูดของอีกคน เขาชันตัวลุกขึ้นและถอดเสื้อเชิ้ตขาวของตัวเองออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เรียกให้ใบหน้าขาวของอีกคนแดงซ่านได้ไม่ยาก ซองอูไม่เคยชินกับแดเนียลเลย ไม่เคยเลยจริงๆ

มือหนารั้งกางเกงสแล็กสีดำออกไปจากตัว ส่วนแข็งขืนดีดเด้งออกมายั่วยวนสายตาของหญิงสาวที่พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง มือเล็กคว้าเอาแท่งเนื้อแข็งขืนที่แสนใหญ่โตของอีกคนมากอบกุมเอาไว้ ขยับมือเล็กรูดรั้งช้าๆ เงยหน้ามองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ

“พี่หมอใหญ่จัง”

“แต่หนูก็รับไหวนี่คะ”

“ฮื้อออ หวง ห้ามใครมายุ่งนะ”

ว่าพร้อมกับแลบลิ้นเลียส่วนปลายช้าๆ ปลายลิ้นเล็กไล้วนไปมาที่รอยหยักส่วนหัว อ้าปากออกกว้างและครอบครองแท่งเนื้อแข็งขืนเอาไว้ทั้งหมด หัวเล็กขยับเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบสร้างความเสียวซ่านให้กับคนอายุมากกว่าได้ไม่ยาก มือหนาเลื่อนลงรวบเส้นผมนุ่มสลวยเอาไว้ด้วยมือเดียว สายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานและริมฝีปากนุ่มที่กำลังปรนเปรอความสุขให้เขาไม่หยุด มือเล็กกอบกุมแกนกายใหญ่เอาไว้และถอนปากออกมาจูบส่วนหัวเบาๆ

“อื้ออ พี่หมอรักหนูไหม?”

“ไม่รักหนูจะรักใครล่ะคะ”

“หนูรักพี่หมอนะคะ”

ว่าจบปากนุ่มก็ครอบครองส่วนแข็งขืนอีกครั้ง แดเนียลซี๊ดปากด้วยความพอใจ เขาจ้องมองอีกคนไม่หยุดและคนโดนจ้องก็ช้อนตามองด้วยแววตาออดอ้อนราวกับลูกแมวที่กำลังอ้อนขอของเล่นจากเขา แดเนียลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแหบ

“พี่หมอก็รักหนูค่ะ”

“อื้มม!”

ร่างเล็กร้องประท้วงเมื่อส่วนอ่อนไหวในปากกำลังขยายตัวขึ้นมากกว่าเดิม เธอถอนริมฝีปากออกมาและกลืนน้ำเหนียวที่อยู่ในปากลงคอก่อนจะช้อนตามองอีกคนด้วยใบหน้าที่ยั่วยวนจนแดเนียลแทบทนไม่ไหว

“ทำหนูที”

เสียงหวานว่าพร้อมกับถกกระโปรงที่ยังอยู่บนเอวขึ้นเพื่อบอกให้อีกคนรู้ว่าเธอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว แดเนียลดันร่างเล็กลงไปนอนราบบนเตียง ซ้อนตัวทาบทับและกดจูบริมฝีปากนุ่มสีเชอรี่ด้วยความหลงใหล แหวกขาบางออกจากกันและแทรกกายเข้าไปที่หว่างขาอีกคน ขยับเอวให้ส่วนแข็งขืนของตัวเองถูไถไปตามรอยแยกของเนินเนื้ออวบที่เขาเพิ่งเชยชิมมันไป ซองอูประท้วงเบาๆในลำคอทำให้แดเนียลต้องผละจูบออกและมองอีกคนอย่างแปลกใจ

“เอา..เอาเข้ามา”

“..หึ วันนี้หนูดูรีบจังเลยนะคะ”

“หนูอยากให้พี่หมอรักหนูแรงๆ อ๊ะ..อ๊า!!”

ไม่ทันจะพูดจบประโยคดี กายใหญ่ก็ค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าสู่ร่างเล็กของหญิงสาว มือเล็กโอบกอดไหล่กว้างเอาไว้แน่นพร้อมจิกเล็บลงไปเพื่อระบายความเจ็บและความเสียวซ่านลงไป ขนาดที่ใหญ่เกินไปจนร่างกายแทบรับไม่ไหว แต่ซองอูชอบ..ชอบที่มันกำลังคืบคลานเข้ามาในร่างกายของเธอ

“อา..อย่าเกร็งสิคะคนเก่ง”

“อึก..หนูเจ็บ อ๊ะ!”

“ยังไม่ชินเหรอคะ”

“ฮื้ออ..ไม่..อ๊ะ...ม..ชิน”

“ทนหน่อยนะ”

แดเนียลว่าก่อนจะกอดร่างเล็กไว้แน่นและสอดกายเข้าไปจนสุด ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ตัวสั่นสะท้านจนแดเนียลใจเสีย เขาสวมกอดร่างเล็กแน่นขึ้นไปอีก ความเจ็บแสบที่แผ่นหลังบ่งบอกเขาได้ดีว่าอีกคนเจ็บและแสบมากกว่า ซองอูผละใบหน้าหวานออกจากไหล่กว้างและประคองแก้มสากไว้ กดจูบลงไปเพื่อระบายความเจ็บที่อยู่ตรงหว่างขา แดเนียลมอบจูบแสนหวานเพื่อปลอบใจอีกคน ก่อนจะเริ่มขยับเอวช้าๆเพื่อให้อีกคนได้ปรับร่างกาย

“อื้ออ..อ๊ะ! ห..หนู...เจ็บ”

“ผ่อนคลาย..ซี๊ดด...พี่เสียวนะครับ อย่ารัดแบบนั้น”

“ทำไม..ฮึก..วันนี้ใหญ่ อ๊า! กว่าปกติ”

“เกือบเดือนเลยนะที่เราไม่ได้ทำกัน”

ซองอูจ้องตาอีกคนก่อนจะดันร่างใหญ่ให้ทิ้งตัวไปด้านหลัง แดเนียลยกยิ้มก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียงแทนอีกคน ร่างที่ยังเชื่อมต่อกันเรียกเสียงครางจากหญิงสาวได้ไม่ยากเพราะท่วงท่าที่ทำให้ส่วนแข็งขืนนั้นเข้าไปได้ลึกขึ้น มือบางวางลงบนหน้าท้องแกร่งของคนอายุมากกว่า ทิ้งตัวลงช้าๆจนกลืนกินความเป็นชายเข้าไปจนหมด แดเนียลวางมือลงบนเอวบางก่อนจะยกยิ้มกับท่าทางที่เขาพอใจ

“หนูจะทดแทน..ด้วยการขย่มพี่หมอ”

“อ่า..หลงยัยเด็กข้างบ้านจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว”

“หัวไหนก็ห้ามเอาขึ้นจากหนู”

ร่างเล็กขยับขึ้นลงช้าๆด้วยความยากลำบาก แดเนียลมองอีกคนทุกท่วงท่า ริมฝีปากอิ่มถูกฟันขาวขบกัดด้วยความเสียวซ่าน เขาเอื้อมมือรั้งกระโปรงตัวเล็กขึ้นและมองดูแกนกายของตัวเองที่กำลังเข้าออกในร่างของเด็กสาวม.ปลายที่เขาทั้งรักทั้งหวง ซองอูเร่งจังหวะหนักหน่วงขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มพอใจกับสัมผัสนั้น เอวบางร่อนไปมาราวกับกำลังกลั่นแกล้งคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง มือบางยกขึ้นบีบอกสวยของตัวเองและส่งเสียงครวญครางเพื่อบอกว่าเธอพอใจกับมันมาก

“อ๊ะ! อ๊า..อึกก..พี่หมอ...ห..หนูเสียว ซี๊ดด”

“อ่า..ขย่มแรงกว่านี้สิคะคนเก่ง อื้มม หนูสวยจัง”

“อ..อย่าสวน อ๊า!!”

ซองอูร้องเสียงหลงเมื่อเอวสอบจัดการกระแทกสวนกลับจนเธอสะดุ้งตัวโยน เอวบางถูกคนตัวใหญ่ยกขึ้นสูงและกระแทกกระทั้นร่างกายขึ้นใส่ไม่ยั้ง ซองอูผวาล้มตัวลงบนอกกว้างและร้องครวญครางอย่างน่าสงสาร

“อ๊ะๆๆ อย่า..อื้ออ..น..หนู..หนู”

“หนูทำไม หื้ม”

“ม..ไม่...อ..อื้ออ พี่หมอ..อ๊า!”

เสียงครางไม่ได้ศัพท์ของซองอูทำให้แดเนียลยกยิ้มอย่างพอใจ เขายกตัวของหญิงสาวออกจากตัว จับอีกคนนอนลงไปบนเตียง สอดกายเข้าไปอีกครั้ง มือหนาจับเอวบางที่บางเสียจนสองมือของเขาแทบจะกำรอบ ร่างกายบอบบางราวกับกระดาษ แต่แดเนียลไม่คิดจะอ่อนโยนกับเธอนักหรอก เพราะเขารู้..ว่าซองอูชอบแบบไหน

“อ๊ะ! อ๊า!! พ..พี่หมอ..พี่หมอ! อื้อออ”

“อ่า..ซี๊ดด....ตอดแรงเกินไปแล้ว”

“ห..หนู อ๊า! พี่หมอ..อ๊ะๆๆ”

ร่างเล็กสั่นสะท้านไปตามแรงกระทำที่อีกคนมอบให้ แดเนียลก้มมองร่างเล็กที่ตอบสนองเขาดีทุกครั้ง ช่วงเวลาเกือบเดือนที่ซองอูต้องเตรียมตัวสอบให้เขาคิดถึงอีกคนใจแทบขาด โทษเขาไม่ได้หรอก โทษซองอูนั่นแหละที่ทำให้เขาคลั่งขนาดนี้ เอวสอบขยับกระแทกรัวแรงจนร่างเล็กกระตุกรุนแรง แดเนียลหยุดขยับเพราะภายในของซองอูนั้นบีบรัดเขาจนแทบจะทนไม่ไหวเลยล่ะ

“อ๊า!! อ๊ะๆๆ ฮื้ออ..พี่หมอ..พี่หมอ”

“แตกอีกรอบแล้วเหรอคะ”

“ห..หนูเสียวใจจะขาด..อื้ออ”

แดเนียลกดจูบลงบนกลีบปากนิ่ม สอดลิ้นเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กก่อนจะเริ่มขยับกายอีกครั้ง เขายังไม่ถึงฝั่ง และซองอูต้องพาเขาไปถึงฝั่งเท่านั้น ขาเรียวเล็กยกขึ้นเกี่ยวเอวของเขาเอาไว้แน่น มือบางก็กอดคอเอาไว้ไม่ปล่อย แดเนียลขยับเอวไม่หยุด เสียงเฉอะแฉะดังไปทั่วห้องอย่างน่าอาย แต่เขาไม่สนใจหรอก ในเมื่อข้างในตัวของซองอูนั้นน่าสนใจกว่าเสียอีก

“อื้ออ..อ๊ะๆ พี่..หมอ...พี่หมอ”

“อ่า..พี่รักหนูนะคะ”

“อ๊ะ! ซี๊ดดด หนู..ก็รัก อื้อ! พ..พี่หมอ อ๊า!!”

ทุกจังหวะที่โดนจุดกระสัน ร่างเล็กสั่นสะท้านอย่างน่าพอใจ เขาขยับเอวแรงขึ้น เสียงเตียงหลังใหญ่ที่ขยับตามแรงกระทำทำให้เขากลัวเหลือเกินว่ามันจะหักเอาสักวัน ซองอูปลดปล่อยมันออกมาอีกครั้ง และครั้งนี้เขาจะไม่หยุดกลางทางอีกแล้ว

“อ๊า!! พ..พี่หมอ...พี่...พี่แดน อ๊า!!”

“อื้มม ซองอู..ซี๊ดด”

เขาถอนกายออกมาในช่วงจังหวะสุดท้าย ขยับตัวคร่อมบนใบหน้าหวานของหญิงสาว ใช้มือสาวส่วนแข็งขืนแรงๆก่อนจะปลดปล่อยมันออกมาเลอะใบหน้าสวยของซองอู คนถูกปล่อยของเหลวใส่หน้ายกยิ้มก้อนจะใช้นิ้วเรียวปาดมันเข้าปากและช้อนตามองอีกคนอย่างพอใจ

“เยอะจัง..”

“ทำให้สะอาดทีสิคะ”

ซองอูยกยิ้มและใช้มือคว้าแกนกายใหญ่เข้าปาก ดูดเลียส่วนปลายที่ยังมีน้ำขาวขุ่นค้างอยู่เล็กน้อยออกจนหมด ถอนปากออกและใช้ปลายลิ้นลากเลียกายใหญ่ช้าๆก่อนจะกดจูบเบาๆที่ส่วนปลาย

“พี่หมอของหนูเก่งที่สุด”

“หนูก็เก่งนะคะ”

ว่าพร้อมกับยกอีกคนขึ้นมานอนบนอก ซองอูกอดร่างหนาเอาไว้แน่นก่อนจะช้อนตามองอีกคนราวกับกำลังออดอ้อน แดเนียลกดจูบหน้าผากมนเบาๆก่อนจะเอ่ยถามเสียงแหบ

“อาบน้ำไหมคะ?”

“พี่หมออาบกับหนูนะ”

“ไม่รับปากนะคะว่าจะต่ออีกรอบ”

“พี่หมอก็รู้ว่าหนูยอมพี่หมดแหละ”

แดเนียลยกยิ้ม น่ารักเกินไปแล้วองซองอู ถ้าเธอบอบช้ำเพราะพี่ พี่ก็จะรับผิดชอบด้วยการทำให้เธอบอบช้ำไปตลอดชีวิตเลยแล้วกัน



TBC.




สวัสดีค่าแม่ยกเนียลองทุกคน
อยากลองแต่งแนวนี้มาสักพักแล้วแต่ไม่รู้จะทำออกมาดีรึเปล่าเลยลองดู
ยังไงก็ฝากติชมด้วยนะคะ
เป็นฟิคสั้นๆอาจจะไม่ถึงห้าตอน (มั้ง)
ฝากสกรีมที่แท็ก #พี่หมอหนูเหงา ด้วยนะคะ
รักทุกคนน