CUT Scene #พี่ชายแดจิน ตอนที่ ๒๐

ริมฝีปากร้อนทาบทับลงบนกลีบปากนิ่มทันทีที่พูดจบ มือหนาสวมกอดเอวคอดและกอดไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหนีหายไป อูจินสะดุ้งด้วยความตกใจแต่ก็ยอมอ้าปากรับสัมผัสจาบจ้วงของคนอายุมากกว่า สองลิ้นเกี่ยวตวัดหยอกล้อกันไม่หยุด วงแขนเล็กโอบกอดรอบลำคอแกร่งและผละจูบออกช้าๆเมื่อลมหายใจเริ่มขาดช่วง

“พี่แด..อื้ออ”

ไม่ทันจะได้เอ่ยประโยคไหนออกมา ริมฝีปากเล็กก็ถูกครอบครองอีกครั้ง แขนแกร่งช้อนร่างเล็กขึ้นมาสวมกอดไว้แน่น ยกร่างที่เบาราวกับปุยนุ่นนั่นขึ้นสูงทั้งที่ริมฝีปากยังคงประกบกันอยู่ มือบางเลื่อนไปตามแนวสันกราม เกลี่ยแก้มสากเบาๆก่อนจะผละออกจากริมฝีปากร้อนที่แสนหวานนั่น

สายตาสองคู่สอดประสานกัน ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา ไม่มีคำพูดไหนและไม่มีคำถามใด ร่างเล็กถูกอุ้มเข้าไปในห้องนอนหลังใหญ่ของแดเนียล วางคนอายุน้อยกว่าลงบนเตียง ถอดเสื้อตัวหนาที่แสนเกะกะในเวลานี้ออกไปจากตัวและขยับขึ้นไปทาบทับร่างเล็กที่นอนตัวสั่นระริกอยู่บนเตียง

ใบหน้าหล่อโน้มลงไปสูดดมความหอมจากร่างเล็กผ่านซอกคอขาว แหวกสาบเสื้อนอนออกและแตะริมฝีปากลงบนเนื้อขาว ออกแรงขบเม้มเบาๆราวกับกำลังเชยชิมความหวานจากร่างเล็ก ปลายลิ้นลากผ่านความหอมหวานของผิวกายขาว ขบเม้มอีกครั้งและออกแรงดูดเบาๆจนเกิดรอยแดง ไม่มีความรุนแรง ไม่มีความจาบจ้วง แต่กลับทำให้ร่างเล็กสั่นจนคนอายุมากกว่าต้องผละออกมามอง

“กลัวหรือเปล่า?”

“ม..ไม่ครับ แค่..ตื่นเต้น”

“ถ้ากลัวก็รีบผลักฉันแล้วหนีไปซะ”

อูจินช้อนตามองคนอายุมากกว่า ไม่มีความหวาดกลัวอยู่ในแววตา มีเพียงประหม่าให้แดเนียลใจกระตุกเล่น มือบางเอื้อมขึ้นไปหาคนที่อยู่ด้านบน คล้องคอแกร่งไว้และยกตัวขึ้นกดจูบริมฝีปากหนาเบาๆ ลิ้นเล็กลากผ่านความนุ่มหยุ่นของริมฝีปากหนาและผละออกช้าๆ จ้องเข้าไปในดวงตาคมและสวมกอดอีกคนแน่น

“ผมไม่หนีไปไหนหรอก”

“นายเลือกเองนะ”

แดเนียลว่าพร้อมกับดันอีกคนลงเตียง แกะกระดุมเสื้อนอนของอูจินออกทีละเม็ดอย่างไม่เร่งรีบ แหวกสาบเสื้อออกจากกันเผยให้เห็นความขาวภายใต้เนื้อผ้า ริมฝีปากนุ่มกดจูบลงบนอกบาง ลิ้นร้อนลากแตะไปตามเนื้อกายขาว สัมผัสแปลกใหม่ทำเอาร่างเล็กสะท้านไปทั้งกาย มือและเท้าจิกเกร็งเมื่อปลายลิ้นสัมผัสผ่านสุดไวสัมผัสอย่างยอดอกสีสวย มือหนาลูบไล้ไปตามเอวคอดและบีบเบาๆเพื่อสร้างอารมณ์สวาทให้กับคนอายุน้อยกว่า เสียงหอบหายใจหนักๆทำให้แดเนียลสติเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ริมฝีปาก ปลายลิ้นและนิ้วเรียวค่อยๆสัมผัสไปทั่วร่างของเด็กน้อยที่นอนตัวสั่นอยู่ในวงแขนของคนอายุมากกว่า อูจินยกมือขึ้นปิดปากตัวเองกลั้นเสียงน่าอายที่หลุดเล็ดลอดออกไปบ่อยครั้ง แดเนียลยกตัวขึ้นมอง จับมือเล็กออกจากริมฝีปากนิ่มและกดจูบย้ำๆเพื่อให้อีกคนผ่อนคลาย

“อย่าปิดมัน ปล่อยมันให้เป็นไปตามธรรมชาติ”

“แต่..มันน่าอาย”

“ฉันอยากได้ยินเสียงนาย”

ใบหน้าขาวแดงซ่านจนอดไม่ได้ที่จะประทับริมฝีปากหนาลงบนแก้มนุ่มของคนอายุน้อยกว่า แดเนียลเลื่อนมือไปที่ขอบกางเกงนอนของอีกคน อูจินชะงักและจับข้อมือหนาไว้พร้อมทั้งส่ายหัวเบาๆ แดเนียลจับแขนเล็กทั้งสองด้วยมือเพียงข้างเดียวก่อนจะยกขึ้นเหนือหัวของอูจินและกดไว้แนบเตียง

“ฉันไม่หยุดแค่นี้หรอกนะ ต่อให้นายจะหยุดฉันตอนนี้ ฉันก็จะจัดการข่มขืนนาย”

ว่าจบมือหนาก็จัดการรั้งเอากางเกงนอนของคนตัวเล็กลง ร่างกายที่เคยขาวและนุ่มนิ่มในตอนนี้กลับแดงเรื่อและเกร็งไปหมดทั้งตัว แดเนียลลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากเมื่อร่างเล็กตรงหน้าเปลือยเปล่า บางอย่างในกายของเขากำลังร้อนผ่าวและอึดอัดจนแทบจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่ เขาเผลอจ้องมองร่างเล็กนานจนขาเล็กค่อยๆยกขึ้นปิดบังส่วนน่าอายของตัวเอง

“อ..อย่าจ้องแบบนั้นสิครับ”

“โทษที”

แดเนียลขยับตัวและจับขาบางแยกออกจากกัน แทรกตัวเข้าไปตรงหว่างขาเล็กและมองใบหน้าหวานที่กำลังมองกลับมาอย่างนึกอาย มือเล็กเลื่อนลงไปปิดบังส่วนที่ไม่อยากให้อีกคนเห็นที่สุด แต่แดเนียลก็จับมือเล็กออกและยกยิ้มก่อนจะก้มลงไป ใช้ริมฝีปากสัมผัสมันเบาๆ

“อ..อย่านะครับ! ฮื้ออ ไม่เอา..”

“อย่าดื้อสิอูจิน”

“แต่มัน..อ๊ะ!”

อูจินยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทันเมื่ออีกคนอ้าปากและครอบครองส่วนอ่อนไหวของเขาเข้าไป เสียงน่าอายดังออกมาจากปากทำให้ต้องรีบปิดมันไว้ ความร้อนจากริมฝีปากของแดเนียลทำเอาอูจินแทบบ้า ลิ้นร้อนเองก็ทำหน้าที่เร้าอารมณ์ของอูจินให้เตลิดได้เป็นอย่างดี มือเล็กเลื่อนลงไปดันหัวของคนอายุมากกว่าและเอ่ยบอกเสียงสั่น

“พ..พี่แดเนียล อย่า..ผมไม่เอาแบบนี้ อ๊า!!”

อูจินร้องเสียงหลงเมื่อนิ้วเรียวแตะลงบนช่องทางที่ปิดสนิท ไม่เคยมีสิ่งใดรุกล้ำและไม่เคยมีใครสัมผัสมัน แดเนียลผละริมฝีปากออกมาและส่งนิ้วเข้าไปในปากของตัวเองก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในความคับแน่นที่กำลังเกร็งตัวจนแทบแทรกเข้าไปไม่ได้

“อย่าเกร็งสิ”

“ม..มันเจ็บ ฮึก..อย่า”

“ผ่อนคลายไว้อูจิน”

“ม..ไม่เอา อ๊ะ..อ๊า!!!”

อูจินร้องออกมาเมื่อแดเนียลแทรกนิ้วเรียวเข้าไปได้สำเร็จ ร่างเล็กสั่นระริกไปมาจนแดเนียลกลัวว่าจะทำให้อีกคนกลัว มือหนาอีกข้างคว้าตัวคนตัวเล็กกว่าเข้ามาในอ้อมกอด จับหัวเล็กซุกอกและลูบเบาๆ วงแขนเล็กตวัดโอบรอบตัวของแดเนียลและยังคงสั่นเพราะความเจ็บไม่หาย

“อึก..พี่..แดเนียล ฮึก..”

“ขอโทษ แต่ฉันจะทำเบาๆนะ”

นิ้วเรียวขยับเข้าออกช้าๆเพื่อให้อีกคนได้ผ่อนคลายลงบ้าง อูจินยังคงสั่นและซบอกเขาโดยที่ไม่ได้พูดอะไรอีก มีเพียงเสียงสะอื้นและเสียงครางเล็กระยะ นิ้วเรียวซุกซนควานหาส่วนที่จะทำให้คนในอ้อมแขนลืมเจ็บ และเขาก็รับรู้ได้เมื่อคนที่กำลังซบอกของเขาสะดุ้งสุดตัวพร้อมกับสั่นแรงขึ้น

“อ๊ะ..อ๊า!! พี่..”

“กอดฉันไว้แน่นๆ”

บอกกับคนที่ไม่ประสีประสาและขยับนิ้วเร็วขึ้นที่จุดเดิม ร่างเล็กสั่นระริกและเผลอจิกเล็บลงบนหลังกว้าง เสียงครวญครางของอูจินบอกไม่ได้ว่าเพราะเจ็บหรือมีความสุขกันแน่ แดเนียลดันร่างเล็กให้นอนลงบนเตียงและดึงนิ้วออกช้าๆ จัดการปลดกางเกงตัวเองออกไปจากตัวและขยับตัวขึ้นคร่อมร่างเล็กที่นอนหอบหายใจอยู่บนเตียง

“ฉัน..ทำได้ไหม?”

“..ครับ”

“แน่ใจนะว่าจะไม่เสียใจ”

แดเนียลเอ่ยถามพร้อมกับวางมือลงบนแก้มนิ่ม ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหางตาที่ยังชื้นน้ำจากการกระทำของเขา อูจินจับมือของแดเนียลเอาไว้และส่งยิ้มไปให้อีกคนก่อนจะเอื้อมมือโอบคออีกคนไว้แน่น

“ครับ..ใส่มันเข้ามาเลย”

เส้นความอดทนของแดเนียลขาดผึงเมื่ออีกคนเอ่ยแบบนั้นพร้อมทั้งยกตัวขึ้นมาจูบเขา ขาเล็กถูกยกขึ้นวางบนข้อพับแขน มือหนาจับความเป็นชายของตนรูดรั้งช้าๆและจับมันจ่อที่ช่องทางคับแคบของอีกคน แดเนียลกลั้นหายใจก่อนจะกดส่วนปลายเข้าไปช้าๆ ความคับแน่นของอีกคนและความใหญ่โตสมวัยของเขามันทำให้ทุกอย่างดูยากไปหมด

“อึก..บ้าเอ๊ย”

“พ..พี่แดเนียล..อื้ออ”

แดเนียลขบกรามแน่นเสียจนเส้นเลือดที่คอปูดขึ้น ความคับแน่นของอูจินทำเอาเขาแทบบ้า มือหนาวางลงข้างตัวของอูจินและกำผ้าปูแน่นจนแทบขาด คนอายุน้อยกว่าวางมือลงบนไหล่หนา จิกเล็บลงไปเพื่อระบายความเจ็บ ความใหญ่โตที่คืบคลานเข้ามาลึกขึ้นทำให้อูจินแทบอยากหวีดเสียงร้องออกมาให้เสียงแหบ

“อ๊ะ..อ๊า!!”

“อ่า..”

แดเนียลตัดสินใจดันตัวเข้าไปในเฮือกสุดท้าย ร่างเล็กกระตุกถี่และจิกไหล่หนาไว้แน่นจนแทบเลือดซิบ แดเนียลโน้มตัวลงบดจูบริมฝีปากนิ่มของอูจิน ประคองแก้มนิ่มด้วยมือหนาและใช้นิ้วเกลี่ยมันเบาๆเพื่อปลอบประโลมคนที่กำลังปล่อยน้ำตาไหลออกจากหางตา

“อ่า..ขอโทษ”

“ผม..เต็มใจให้พี่ทำ”

“ฉันไม่ใช่คนอ่อนโยนนักหรอกนะ”

“..แค่เป็นพี่ ผมยอมทุกอย่าง”

แดเนียลกำหมัดแน่นอย่างอดกลั้น ความร้อนและคับแน่นของอูจินทำให้เขาขาดสติ ใบหน้าที่กำลังปรือตามองเขาราวกับกำลังยั่วยวนนั่นก็ด้วย เขายกตัวขึ้นนั่งตัวตรงและเริ่มขยับตัว สัมผัสที่ร้อนผ่าวและจังหวะที่เร่งขึ้นทำให้อูจินหวีดร้องออกมาเสียงดัง มือเล็กคว้าเอาหมอนใบใหญ่ที่หนุนอยู่ยกขึ้นปิดหน้าและสะบัดส่ายหน้าไปมา แดเนียลกระชากหมอนใบนั้นทิ้งและโน้มตัวกดจูบอีกคน

ร่างสองร่างสอดประสานกันไม่หยุด แดเนียลเพิ่มจังหวะความรุนแรงขึ้นจนเตียงหลังใหญ่สั่นไหวไปตามแรงกระทำ มือเล็กจิกกดที่ท้ายทอยแกร่งและสอดลิ้นเข้าหาอีกคนราวกับกำลังยั่วยวน ขาเรียวถูกยกขึ้นพาดเอวและสะโพกสอบก็ตอบกลับด้วยการส่งความรุนแรงให้มากขึ้น

เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงแลกน้ำลายและเสียงครวญครางของคนสองคนทำให้อุณหภูมิของห้องสูงขึ้นจนเหงื่อท่วมกายทั้งสองคน แม้ด้านนอกฝนจะตกแรงแค่ไหนแต่เสียงของอูจินก็ไม่อาจถูกกลบให้หายไปได้ เสียงเล็กเอาแต่หวีดร้องและเรียกชื่อของพี่ชายต่างสายเลือดไม่หยุดและนั่นทำเอาแดเนียลแทบขาดใจตายคาอกเล็ก

“อึก..อ๊ะๆ พี่แด..เนียล..อื้ออ..อ๊า!”

“อืมม..อูจิน..อา..อูจิน”

ร่างเล็กในวงแขนสั่นระริกจนแดเนียลต้องสวมกอดไว้แน่น ความร้อนแรงเดินทางมาสู่ปลายทาง ร่างเล็กกระตุกถี่และปลดปล่อยความสุขสีข้นออกมาเลอะหน้าท้องของทั้งคู่พร้อมกับหวีดร้องเสียงดัง แดเนียลขยับกายรุนแรงอีกครั้ง กระตุกเกร็งร่างใหญ่และปลดปล่อยความสุขเข้าไปในร่างเล็กอย่างลืมตัว

“อึก..อ่า”

“อืออ..พี่..แด..”

แดเนียลมองร่างเล็กที่หลับตาลงพร้อมหอบหายใจถี่จนอกเล็กกระเพื่อมตามแรงหอบ เขาถอดถอนร่างกายใหญ่ออกมาและยกตัวมองร่างเล็กที่แทบจะดูไม่ได้ ร่างกายบอบช้ำและเต็มไปด้วยรอยแดงจากการกระทำของเขา แดเนียลรู้ดีว่าเขาไม่ใช่พวกที่จะยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้ดีนัก และยิ่งกับคนที่เขาชอบ เขายิ่งยับยั้งมันไม่อยู่จนอีกคนต้องบอบช้ำขนาดนี้

“บ้าเอ๊ย..”

อ่านต่อได้ที่

https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1646085&chapter=21